** من, بچه ها طرفدار پوسیدگی و فساد و هواخواه گندیگی و مرگم. یعنی دوستدار واقعیت.
تراژدی آمریکا اینست که ما زیادی جوانیم. سرعت گندیدنمان کافی نیست. برای همین است که آدمهای بزرگ نداریم. برای به وجود آمدن مردان تاریخی قرنها سابقه گندیدگی لازم است. برای بارور شدن مردان بزرگ کود تاریخ لازم است. گلای عجیب و غریبی که به وجود می آورد, مثل گاندی, ناپلئون, اینها همه از اعماق کثافت بیرون می آن, از ته بیست قرن چرک و خون و کود تاریخ سربلند می کنن. آمریکا باید همینطور سرپا بگنده و همه باید کمک کنن. آن وقت شعرهایی می گن که هنوز هیچ کس نظیرش رو نشنیده, مثل رمبو Rimbaud , نقاشهای نابغه, مطلقاً بی نظیر, بعد هروئین, ال- اس- دی, انواع تتراکلوریت, فقط باید جنبید تا کس شد, زود, زود.

کتاب عطر سنبل- عطر کاج ترجمه کتاب Funny in F arsi نوشته خانم «فیروزه جزایری دوما» از خاطرات ایشان می باشد. این کتاب بسیار ساده و روان نوشته شده و طنز شیرینی که در لابلای خاطرات نویسنده وجود دارد و ایشان با لحنی صمیمانه آنرا بیان کردند ,باعث دلچسب شدن و گیرایی بیشتر کتاب شده.

این کتاب علاوه بر اینکه خاطرات شیرین یک ایرانی مهاجر را به تصویر کشیده , ما را با مشکلات و مسائل روزمره مهاجرین آشنا می کند , مسائل بسیار کوچک و جزئی که شاید کمتر به آن توجه کنیم.
بخش هایی از کتاب تداعی کننده خاطرات بسیاری از ماست و شاید لبخند و یا خنده ای از اعماق دل تایید کننده خاطرات نویسنده باشد.

این اثر یکی از کتابهای پرفروش امریکا در دوسال گذشته بوده و جوایز متعددی کسب کرده است از جمله یکی از سه کاندیداهای نهایی جایزه ی تِربر (معتبرترین جایزه کتابهای طنز آمریکا در سال 2005) و کاندیدای جایزه ی Pen آمریکا در بخش آثار خلاقه غیر تخیلی.
خواندن آن را توصیه می کنم. مطمئنن لذت خواهید برد.

بخش هایی از این کتاب را انتخاب کردم که اینجا می گذارم:

** بیشتر میوه ها اگر روی درخت به حال خود گذاشته شوند, بالاخره می رسند, به خصوص اگر کسی سرشان داد نزند.

همین چیز های ساده و کوچک است, بدون پیرایه و دوستانه, مثل: « بگذار کمکت کنم» که گذرگاه ما را روشن می کند.
و همین چیز های لطیفه مانند شادمانه است: « موضوع را خیلی جدی نگیر» یا مثل« تو هم بخند با نمک است» همین هاست که زندگی را دلچسب تر می کند. چرا که همه ی آن چیز های بی شمار و مشهور آنها که شگفت انگیزند و به اوج معیارها مثل« نطیر ندارد» که همه ی روزنامه ها نقل می کنند, شبیه این چیزهای کوچک انسانی نیستند که هر روز در زندگی پیش می آید مثل:« فقط بخاطر اینکه دوستت دارم» که دلمان را تازه می کند.
پس زنده باد همه ی چیزهای ساده. همه ی چیزهای « مشغله ی روزانه» مثل: « بخند و با مشکلات روبرو شو»
خداوند همه اینها را میسر کند چیزهایی مثل« ایثار کردن و از یاد بردن» یا که « ببین چقدر دوستت دارم» یا کلام صمیمانه ی« من کنار تو هستم» , اینها که به زندگی ارزش جنگیدن می دهند.

از کتاب همسایه ی دل/ برگردان دکتر مهدی مقصودی

« دوست هنگام نیازمندی» همسایه می گوید « دوست واقعی ست, که می خواهم باشم. به روزگار دشواری به سوی تو می آیم و به هنگام نیازمندی تو مرا باز می یابی.»
و من اندیشه می کنم و دستش را به دست می گیرم و او را می گویم که: معنی را خوب نیافته ای دوست من معنای عمیق این شعر قدیم چنین است:
دوست واقعی آنست که دل همیشه نیازمند اوست.
« هنری ون دایک»

حافظه ما هیولایی است: از یاد می بری ... او نمی برد. به سادگی چیزها را بایگانی می کند. آنها را برایت نگه می دارد یا از چشمت نهان می کند ... می خواهی چیزی را به خاطر آوری, او پاسخ دلخواه خود را به درخواست تو می دهد. گمان می کنی صاحب حافظه ای هستی, حال آنکه او صاحب توست!
«جان ایروینگ»

اگر دلی را از شکستن باز دارم, بیهوده زنده نخواهم بود, اگر درد کسی را تسکین دهم یا مرهمی بر زخمی نهم, یا سینه سرخی بی رمق را به آشیانه برسانم, بیهوده زنده نخواهم بود.
«امیلی دیکینسن»

تک تک ما سرانجام روزی داوری خواهیم شد. مهم این است که چقدر زندگی کرده ایم, نه چقدر زنده بوده ایم.
چقدر بخشیده ایم, نه چقدر داشته ایم.
چقدر خوب- صرفاً خوب- بوده ایم, نه چقدر عظیم جلوه کرده ایم.
«ویلیام آرتور وارد»

خوشحال باش که زنده ای, چون فرصت داری عشق بورزی, کار کنی, بازی کنی, و ستاره ها را از این پایین ببینی.
«هنری فن دایک»