هفته ی دوم: عشق

کتابهای ما شرقيان پر است از معناهای رنگارنگ در باره عشق.

« عشق چيست؟ » می توانيد به يکی از هزاران کتاب يا مقاله ای که در اين باره نوشته شده مراجعه کنيد . اما نکته اساسی در باره عشق اينست که : « عشق چشيدنی است نه دانستنی ». آنکه عاشق می شود می فهمد که عشق چيست و آنکه در عمرش مزه عاشق شدن را نچشيده هرگز معنای عشق را نخواهد فهميد . البته انکار عشق و عاشقی هم امری بيهوده است مثل اينکه شما بخواهيد آفتاب را در روز روشن انکار کنيد يا چون خودتان عاشق نشده ايد پس ادعا کنيد که اينها همه وهميات بشری است. اگر عشق و عاشقی نيست پس اينهمه آثار که از عشق و عاشقی در جهان پيدا شده چيست؟
سالها پيش محبوبی داشتم مهربان، زيبا و دلفريب که مهرش مرا آواره کوچه ها، خيابانها و پارکها کرده بود. در آن دوران همزمان هميشه اين انديشه مرا آزار می داد که آيا اين مهر و علاقه شديد، مرا از آن حقيقت اصلی که بايد به آن عشق بورزم، دور نخواهد کرد؟ آيا من دچار شرک، دوآليسم و دو گانگی نشده ام. سالها گذشت تا در ديوان شمس از زبان مولانا، اين ابیات را خواندم:

غازی بدست پور خود ، شمشير چوبين می دهد

تا او بدان اوستا شود ، شمشير گيرد در غزا

عشقی که بر انسان بود ، شمشير چوبين آن بود

اين عشق با رحمان شود ، گر آخر آيد ابتلا

مولانا می گويد : جنگجويان بدست فرزند خود شمشير چوبی می دهند که با آن تمرين کرده و استاد شوند تا در روز جنگ واقعی، بتوانند شمشير واقعی بدست گيرند. عشق انسان به انسان ديگر، همان شمشير چوبی است که انسانها با آن تمرين می کنند تا معنای عشق و عشقبازی را دريابند تا بتوانند در روز امت�­ان و در راه معشوق حقيقی از سر و جان خود بگذرند.
مولانا آن روز به من فهماند که عشق من به انسانی ديگر، وسیله ای خواهد شد که معنای عشق و رسم و رسومات عاشقی را بشناسم . اگر اينچنين نباشد و من هرگز به انسان ديگری عشق نورزم، چگونه معنای عشق و عشق ورزی را خواهم فهميد؟!