*** سرنوشتي كه جامعه سنتي به زن عرضه مي كند، ازدواج است. اغلب زنان، امروزه نيز، شوهر كرده اند، شوهر كرده بوده اند، آماده ازدواج مي شوند يا از اين كه ازدواج نكرده اند رنج مي برند. زن مجرد، خواه محروم مانده از پيوند، خواه طغيان كرده بر آن و يا حتي بي اعتنا به اين نهاد، بر اساس ازدواج تعريف مي شود.

براي دختران جوان، ازدواج، يگانه وسيله ايست كه بتوانند جزو اجتماع شوند، و اگر آنها ‹ روي دست بمانند› از نظر اجتماعي تحقير شده اند. از اين روست كه مادران، همواره با سماجت تمام، در صدد آن هستند كه دخترانشان را به خانه بخت بفرستند.

*** حقيقت اين است كه وضع زن فاقد تعادل است و به همين جهت نيز زن به دشواري مي تواند خود را با وضعش منطبق كند. درهاي كارخانه ها، اداره ها و دانشكده ها را به روي زنان باز مي كنند، ولي همچنان بر اين عقيده اند كه ازدواج براي زنان محترمانه ترين كسب و كاري است كه آنان را از هر گونه مشاركت ديگر در زندگي جمعي معاف مي دارد.

همه جا به زن امروزي اجازه داده شده كه به جسم خود به مثابه سرمايه اي قابل بهره برداري نگاه كند. به روسپيگري به ديده اغماض مي نگرند، دلبري تشويق ميشود. زن شوهردار مجاز است كه بگذار شوهرش از او نگهداري كند؛ گذشته از اين، چنين زني نسبت به زن مجرد از شاًن و مقام اجتماعي بيشتري برخوردار مي شود.
هنوز هم همه چيز دختر جوان را تشويق مي كند كه در انتظار‹شاهزاده زيبا› ثروت و سعادت بماند ولي به تنهايي براي رسيدن به پيروزي دشوار و نامطمئن نكوشد.
هنوز هم پدر و مادرها دخترشان را به منظور ازدواج تربيت مي كنند نه اينكه به پيشرفت شخصي او كمك كنند؛ خود دختر نيز در ازدواج چنان امتيازي مي بيند كه آن را آرزو مي كند.
امتياز اقتصادي كه مردان در اختيار گرفته اند، ارزش اجتماعي آنان اعتبار ازدواج، فايده وجود تكيه گاهي مردانه، همه اينها زن را ناگزير مي كند كه به شدت بخواهد مورد خوشايند مردان قرار گيرد. در مجموع، زنان هنوز در شرايط بردگي به سر مي برند. نتيجه اين خواهد بود كه زن خود را نه آن چنان كه براي خود وجود دارد، بلكه به گونه اي كه مرد توصيفش مي كند، بشناسد و برگزيند. بنابراين در درجه اول بايد زن را به گونه اي كه مردان در نظر مي آورند توصيف كنيم، زيرا بودن او براي مردان، يكي از عوامل اساسي وضع واقعي زن است.

جنس دوم/ سيمون دوبووار/ قاسم صنعوي