زنان بدون مردان/ نوشته خانم شهرنوش پارسي پور.

بخش اول كتاب, وضعيت چند تا زن را كه با مردان مشكل دارند را به خواننده مي رساند.(دوتا زن از بي مردي رنج ميبرد. يكي بخاطر عدم درك مردش). ولي در بخش دوم اين زن ها به طريقي با هم ارتباط پيدا مي كنند و بهم مربوط مي شوند. زمان كتاب حدود سالهاي 1332 است. كتاب زنان بدون مردان به زبان ساده نوشته شده و بسياري از مسائل كه در جامعه ما تابو شدن خيلي راحت عنوان كرده. البته بخش اول كتاب واقعي تر و دلچسب تراست ولي در بخش دوم كمي افت پيدا كرده و بيشتر شكل داستاني و تخيلي به خودش گرفته. در مورد فضاي داستان، در بخش اول كتاب خانم پارسي پور خيلي خوب توصيف كرده طوري كه به راحتي ميتوان زمان و فضاي موجود را حس كرد.

اين كتاب بعد از انتشار خيلي زود از بازار جمع آوري شد. اگر دوست داشتيد اين كتاب را اينجا مي توانيد بخوانيد.

بخشي از مصاحبه خانم شهرنوش پارسي پور را اينجا مي ذارم كه انگيزه ايشان در مورد نوشتن اين كتاب را نوشتند.

درسنت مذهبي، به اصطلاح سنت تربيتي ايران، به نوعي شخصيت زن رو با اين قضيه بکارت خورد مي کنند، که وحشت انگيزه! يعني در حقيقت اين بکارت هست که شما را به ابزار جنسي تبديل ميکنه.

من بايد اينو فرياد مي زدم، به همه مي گفتم تا خيالم راحت شه. بعدا خيلي از نزديکان من که اين کتابو خوندن، اعتراض کردند. حتي يه نفر که خيلي شخص مهمي بود، با اعتراض به من گفت: "مگه در دور و بر شما اديتور (editor) وجود نداره؟!" حالامن نمي دونم منظورش چي بود که بايد "اديت" بشه. من گفتم ما اصلا پديده اي به نام "اديتور" در حوزه زندگي ايراني نداريم. يک نفر ديگر که کتابو خونده بود، گفت:"به نظر من اين تيکه هارو نبايد مي نوشتي، چرا نوشتي؟" ولي من خوشحالم که گفتم. يه بار با صداي بلند چيزي رو که يه عمر منو اذيت مي کرد، گفتم.

شهرنوش پارسي پور از جمله نويسنده هاي زن شجاعي هستند كه خيلي راحت در مورد خودشان و شخصيتشان صحبت كردند. اگر علاقه مند هستيد متن كامل مصاحبه ايشان را بخوانيد. ايميل بزنيد تا لينك آن را برايتان بفرستم.