هفته ی 13م: خون مجنون

مولانا در دفتر پنجم از روزی می نویسد که مجنون بیمار شد. طبیب بر بالین مجنون آمد و تجویز کرد که باید مقداری از خون مجنون برای دفع بیماری گرفته شود. رگ زنی ماهر(فصّاد) را برای اینکار آوردند.

جسم مجنون را ز رنج دوريى
اندر آمد ناگهان رنجوريى‏
خون به جوش آمد ز شعله‏ى اشتياق
تا پديد آمد بر آن مجنون خناق‏
پس طبيب آمد به دارو كردنش
گفت چاره نيست هيچ از رگ زنش‏
رگ زدن بايد براى دفع خون
رگ زنى آمد بدانجا ذو فنون

طبیبب برای رگ زدن بازوی مجنون را بست. ناگاه مجنون فریاد برآورد : مزد خود را بگیر واز خون گیری صرف نظر کن! که اگر بمیرم هراسی نیست. طبیب پرسید: تو از چه می ترسی؟! تو در صحرا همدم شیر و گرگ و حیوانات وحشی هستی و ترسی نداری. آنها بر گرد تو حلقه می زنند و آنقدر در عشق و وجد غرقه ای که از تو بوی بشر را استشمام نمی کنند و کاری با تو ندارند.

بازواش بست و گرفت آن نيش او
بانگ بر زد در زمان آن عشق خو:
مزد خود بستان و ترك فصد كن
گر بميرم گو برو جسم كهن!
گفت: آخر از چه مى‏ترسى از اين
چون نمى‏ترسى تو از شير عرين‏
شير و گرگ و خرس و هر گور و دده
گرد بر گرد تو شب گرد آمده‏
مى‏نيايدشان ز تو بوى بشر
ز انبهى عشق و وجد اندر جگر

مجنون پاسخ داد: من از درد و رنج باکی ندارم. از آنجائیکه وجودم از لیلی پر است و دائم با یاد و نام او بسر می برم؛ می ترسم اگر بر جسم من سوزن بزنی و خونم را بگیری این امر باعث آزار لیلی شود. عاقلان روشن ضمیر می دانند که من و ليلي يکي هستيم و بین من و او تمایزی وجود ندارد.

گفت مجنون: من نمى‏ترسم ز نيش
صبر من از كوه سنگين هست بيش‏
منبلم، بى‏زخم ناسايد تنم
عاشقم، بر زخمها بر مى‏تنم‏
ليك از ليلى وجود من پر است
اين صدف پر از صفات آن در است‏
ترسم اى فصّاد گر فصدم كنى
نيش را ناگاه بر ليلى زنى‏
داند آن عقلى كه او دل روشنى است
در ميان ليلى و من فرق نيست‏