مولانا در دفتر دوم مثنوي حکايت شخص کوري را بيان مي کند. كور با مردم به صداقت سخن مي گفت که:« من از يكسو كور هستم و از سوي ديگر صداي ناخوشي دارم كه باعث دور شدن شما از من مي شود، پس لازم است به من توجه بيشتري بكنيد چون دو بار كور هستم!»

بود كوري كو همي گفت اَلاَمان
من دو كوري دارم اي اهل ِ زمان
پس دو باره رحمتم آريد، هان
چون دو كوري دارم و من در ميان
گفت: يك كوريت مي بينيم ما
آن دگر كوري چه باشد وانما؟
گفت: زشت آوازم و ناخوش نوا
زشت آوازي و كوري شد دو تا
بانگِ زشتم مايۀ غم مي شود
مِهر ِ خلق از بانگِ من كم مي شود
زشت آوازم بهر جا كه رود
مايۀ خشم و غم و كين مي شود
بر دو كوري، رحم را دو تا كنيد
اينچنين ناگنج را گنجا كنيد

وقتي كور حقيقت را از ته دلش با صداقت بيان كرد باعث شد كه مردم با او با نظر لطف و رحمت رفتار كنند و از زشتي صدايش بگذرند. امّا واويلا از كساني كه آواز ِدلشان هم بد و ناميمون است، يعني انگيزه ها و باطنشان نيز غل و غش دارد، آنها سه كوري دارند و دچار دوري هميشگي از خداو خلق هستند.

زشتي ِ آواز، كم شد زين گِله
خلق شد با وي برحمت يكدله
لطفِ آواز ِ دلش، آواز را
كرد نيكو چون بگفت او راز را
وانك آواز دلش هم بَد بوَد
آن سه كوري، دوري ِ سَرمد بوَد