یکی از بنیادی ترین اصل های علمی این است که سازگاری رمز بقاست. در عشق هم که اغلب مستلزم فرع قرار دادن هوس های آنی خود نسبت به نیازهای کسانی است که دوستشان داریم, سازگاری به همان اندازه اساسی است.

افرادی که نمی خواهند سازگار باشند یا رفتارهای خود را اصلاح کنند, تعهد را گونه ای ضعف روانی تلقی می کنند یا دست بالا عاقبتی ترسناک که باید از آن پرهیز کرد. نمی توانند درک کنند که بین از سر اجبار به چیزی تن دادن و پذیرش خود خواسته فرق بسیار است. وقتی آدم ها یکدیگر را دوست داشته باشند, گذشت صورتی مهم از بخشیدن خواهد بود. ده چندان آنچه می پنداریم به لحاظ حس تسلط و برتری جویی از دست داده ایم, به لحاظ حس امنیت و همزیستی مسالمت آمیز به دست خواهیم آورد. آدم متعهد از دست نمی دهد, به دست می آورد.

***

ما عاشق بی نقص به دنیا نمی آییم. تعداد کسانی که بخواهند از عشق بگریزند بسیار ناچیزند. عشق همیشه در دسترس است, آماده آموخته شدن و اصلاح شدن. اگر از اعتراف به اشتباه ها و پذیرش شکست هایمان سرباز نزنیم, می توانیم آنها را عامل دگرگونی بدانیم نه دلیلی برای گوشه گیری از خلق.

به محض اینکه گناه شکست مان را به گردن دیگری انداختیم, از مجال رشد خود کاسته ایم. (اگر همیشه تقصیر«آنها» ست, چرا من خودم را اصلاح کنم؟)عاقبت این طرز برخورد جز شکست خوردن از خویشتن نیست.

اگر خود را بی علاقه به دیگران و دوست نداشتنی می بینیم, تقصیر خودمان است. ممکن نیست کسی در عشق شکست بخورد. ممکن است نتوانیم یا نخواهیم عاشق باشیم, ولی در عشق شکست وجود ندارد مگر آن که بخواهیم گناه شکست مان را به پای کسی دیگر بنویسیم.

زاده برای عشق / لئو بوسکالیا