مولانا در دفتر چهارم با بیان حکایتی به دغل‌کاری برخی از عالم نمایان ِ دینی اشارت می کند. کسانی که ظاهرشان آراسته و رنگین است ولی باطنی پر از فتنه و فساد دارند. فقیهی برای ظاهر نمایی پارچه های کهنه را در هم آمیخته و در پارچه ای عالی پیچیده و عمامه ای بزرگ و زیبا برای خویش ساخته بود. عمامه ظاهراً بسیار بزرگ و عالی می نمود در حالیکه در داخل پر از پنبه و پارچه های مستعمل بود.

يك فقيهى ژنده‏ها در چيده بود
در عمامه‏ى خويش در پيچيده بود
تا شود زفت و نمايد آن عظيم
چون در آيد سوى محفل در حطيم‏
ژنده‏ها از جامه‏ها پيراسته
ظاهرا دستار از آن آراسته‏
ظاهر دستار چون حله‏ى بهشت
چون منافق اندرون رسوا و زشت‏
پاره پاره‏ى دلق و پنبه و پوستين
در درون آن عمامه بد دفين‏

صبح زود بود که فقیه برای خودنمایی عازم مدرسه شد. ناگاه دزدی بر او هجوم آورده، عمامه اش را دزدید و پا به فرار گذاشت. دزد گمان می کرد با فروش پارچه، به مالی دست خواهد یافت. ناگهان فقیه فریاد کرد: « اول عمامه را باز کن بعداً ببر! اینطور که تو داری فرار می کنی لازم است ببینی چه را دزدیده ای. عمامه را باز کن بعداً آن را ببر که من آن ا برتو حلال خواهم کرد! » دزد ایستاد و عمامه را باز کرد. صدها پارچه‌ی کهنه از آن بیرون ریخت و در آخر پارچه‌ای ژنده باقی ماند. دزد آن پارچه را هم دور ریخت و گفت: «حیله ات کار ما را نیز باطل و بی حاصل نمود.»

روى سوى مدرسه كرده صبوح
تا بدين ناموس يابد او فتوح‏
در ره تاريك مردى جامه كن
منتظر استاده بود از بهر فن‏
در ربود او از سرش دستار را
پس دوان شد تا بسازد كار را
پس فقيهش بانگ بر زد كاى پسر
باز كن دستار را آن گه ببر
اين چنين كه چار پره مى‏پرى
باز كن آن هديه را كه مى‏برى‏
باز كن آن را به دست خود بمال
آن گهان خواهى ببر كردم حلال‏
چون كه بازش كرد آن كه مى‏گريخت
صد هزاران ژنده اندر ره بريخت‏
ز آن عمامه‏ى زفت نابايست او
ماند يك گز كهنه‏اى در دست او
بر زمين زد خرقه را كاى بى‏عيار
زين دغل ما را بر آوردى ز كار