ابي عزيز
راستش را بگويم، نتوانستم معنی حرف مولانا را درک بکنم!
آیا این حرف به این معنی است که بدون درد و نارحتی نمی شود دعا کرد و در صورت دعا کردن نباید امید به استجابت داشت؟
در مورد عشق زمینی چطور؟
مثلا فرض کنید، من شخصی را دوست دارم و هر بار که دعا می کنم که به او برسم، ناخودآگاه درونم نوعی درد و نارحتی می آید!
آیا این موضوع مثبت است و همان است که مولانا گفته و یا فرق می کند؟

ضمن خسته نباشيد به آقا ابراهيم بخاطر روايت هاي شيريني كه انتخاب ميكنن.
آقا سهراب‘ من فكر ميكنم منظور ايشان از درد با تمام وجود و با سوز درون دعا كردنه. ديديد كساني كه واقعن مشكلي دارن و دستشون رو طرف خدا دراز كردن و با سوز درون التماس ميكنن؟ ولي انسانهايي كه ايمان ضعيفي دارن و مشكلات آنچناني ندارن هيچوقت نميتونن عميقن دعا كنن.
اين برداشت منه البته. چون من به دعا با ايمان كامل اعتقاد دارم و نتيجه شو هم ديدم.
اميدوارم دعاي شما هم برآورده بشه:)

سلام سهراب عزیز، آنچه را می خواستم بگویم توسط شراره ی مهربان، بیان شد؛ بنظر من همان که شما هم اشاره کردید نوعی سوز و درد است، کسی که معشوقی چه زمینی و چه اسطوره ای یا آسمانی دارد و به او عشق می ورزد در درون خود اشتیاق، شور و شوقی احساس می کند که با بیدردی متفاوت است و می توان آن را درد دانست؛ دردی که بر روح و جسم آدمی اثر می گذارد و او را از دیگران متمایز می کند، مولانا می گوید دعا باید از سوز درونی برخاسته باشد و آن خود نوعی اجابت است، عاشق مزد خود را از عشق می گیرد نه از معشوق، عاشق به عشق زندگی می کند؛بله می دانم معشوق مهم است مهم است مهم است ولی او خود وسیله ای برای درک و جریان یافتن سلطان عشق و محبت است، اینکه بفهمیم یکی شدن با دیگری چقدر زیباست