مولانا در دفتر دوم مثنوی معنوی، از مضرات عیب جویی می گوید. آنگاه که عیب جویان به عیب های دیگران مشغول می شوند از عیب کار خود غافل می گردند. بهتر آنست که ما به عیب های خودمان بپردازیم و تا فرصت هست خود را اصلاح کرده و بيهوده در پوستین خلق نیفتیم.

چهار نفر هندو در مسجد آمده و هر کدام به نیتی مشغول خواندن نماز شدند. در همین هنگام موذن شروع به گفتن اذان نمود. یکی از هندو ها در حالیکه نماز می خواند خطاب به موذن گفت: « ای فلانی! آیا موقع اذان شده است؟ » هندی دوم که نماز می خواند به هندوی اولی گفت: « ای فلانی! در نماز حرف زدی و نمازت باطل شد.» هندی سوم که به نماز ایستاده بود به هندی دوم گفت: « ای فلانی! چه می گویی که خودت به واسطه ی حرف زدن، نمازت باطل شده است!» هندی چهارم که در حال نماز بود گفت:« خدا را شکر که من مانند آن سه نفر حرف نزدم و نمازم صحیح است!»

چار هندو در يكى مسجد شدند
بهر طاعت راكع و ساجد شدند
هر يكى بر نيتى تكبير كرد
در نماز آمد به مسكينى و درد
موذن آمد از يكى لفظى بجست
كاى موذن بانگ كردى وقت هست‏
گفت آن هندوى ديگر از نياز
هى سخن گفتى و باطل شد نماز
آن سوم گفت آن دوم را اى عمو
چه زنى طعنه بر او خود را بگو
آن چهارم گفت حمد اللَّه كه من
در نيفتادم به چه چون آن سه تن‏

بدین ترتیب نماز هر چهار نفر باطل شد. آنان که در پی عیبجویی هستند گرفتاری و مشکل بیشتر دارند. خوشا به حال آنکه عیب خودش را شناخت و اگر کسی عیبش را به او تذکر داد خوشحال شده و به اصلاح خویش پرداخت.

پس نماز هر چهاران شد تباه
عيب گويان بيشتر گم كرده راه‏
اى خنك جانى كه عيب خويش ديد
هر كه عيبى گفت آن بر خود خريد