این کتاب مجموعه ای از گفتار افرادی در رده های متفاوت اچتماع, مثل: هنرمند- ورزشکار- فیلسوف- نویسنده و ... که از خاطرات و آرزوها و روش زندگی خود صحبت کردند.
بخش هایی از این کتاب را انتخاب کردم که در اینجا می گذارم.

قدمت تاریخ مدون بشر به پنج هزار سال می رسد. در سراسر این دوران چه تعدادی از مردم تحولی عمده ایجاد کرده اند؟ بیست تن؟ سی تن؟ ...
بسیاری از ما, زندگیمان را در تلاش بدست آوردن چیزی سپری می کنیم, اما تحولی عمده ایجاد نخواهیم کرد, نهایت سعی خود را به عمل می آوریم و همین کافی است.
ایراد تاریخ در این است که آن را اساتید می نویسند و درباره ی بزرگان, ولی تاریخ این نیست. تاریخ گردآمدن و تصمیم گرفتن توده های عظیم مردمی است معمولی که خواستار زندگی بهتر برای خود و فرزندان خویشند.

هر قدر که می خواهی متفاوت باش ولی بکوش تا مردمی را که با تو متفاوتند تحمل کنی.

یکی از مهمترین درسهایی که در زندگی آموخته ام این است که هیچ کس به تو اعتقاد نخواهد داشت مگر اول تو به خود ایمان بیاوری. وقتی انسان در توانایی خویش تردید می کند چگونه دیگران را بر آن خواهد داشت که ارزشهایش را دریابند.

اگر خوب نگاه کنیم همه ی کارها می تواند جالب و ارزشمند باشد, تنها اگر ما نگرشی درست داشته باشیم. در زندگی بجز خود ما چیز ملال آوری وجود ندارد. هیچ شغلی الزاماً ملال آور نیست, حتی کوچکترین شغل دنیا.

انسان برای گریز از سلطه ی قبیله خویش همواره در ستیز بوده است. خود بودن همیشه کاری دشوار است. اگر قصد آنرا داشته باشی غالباً تنها می مانی و گاه وحشت می کنی. اما برای کسب امتیاز, برای خویشتن بودن, هیچ قیمتی واقعاً گزاف نیست.

زندگی باید حلقه های پیوسته ی ماجرا باشد, یکی پس از دیگری. دلسردی و ملال همیشه مایه ی غفلت است, چه در روزگار جوانی و چه در زمان سالمندی انسان باید به سوی توان نهفته ی خویش دست دراز کند. ماجرا آن جاست که آن را در می یابی و تو آن را همه جا می توانی یافت.

نیازی نیست به شهامت مقابله با آزمون های بزرگ زندگی, که نیاز ما به شهامت رویارویی با آزمون های کوچک است. شهامت تکرار روزمرگی ها, شهامت در آویختن به طرح هامان, شهامت حفظ هیجانهای ناچیز روز به گونه ای که ما را از تلاش باز ندارد و شهامت همواره ره سپردن.

زندگی برای آن کسی ارزشمند می شود که خوب آموخته باشد با همان اشتیاق به آینده بنگرد که به گذشته نگاه می کند.
این تمامی یک انگاره است که به زیستن اعتبار می دهد. هیچ قسمت از زندگی نمی تواد تا ابد پایدار بماند و هیچ لحظه ای از زندگی نمی تواد جای موج بلند غلطان و سیر دراز آهنگ زندگی در بستر سالهای عمر را بگیرد.

شکی نیست که ما باید سلامت- تحصیلات- مسکن و غذای خود را تامین کنیم. درست است که انسان باید در قبال همه اینها بیمه شود, اما موفقیت را به معیار مادیات اندازه نمی گیرند. معیار موفقیت, رضایت- خوشبختی و سلامت است که از روند زندگی هر انسانی بر می آید.

همان طور که هر ستاره ای یگانه است. ماهیت اصلی هر انسانی, ستاره ای است ولی بیشتر آدمها این را نمی دانند.
هرکسی درون خود جوهری دارد!

«گردآوری تینا هکر / برگردان دکترمینو مروارید»