حضرت موسی به اسم «کلیم» یعنی بسیار سخن گوینده با خداوند مشهور است. مولانا در دفتر چهارم داستان یکی از گفتگوهای موسی با خداوند را بیان می کند. خداوند به قلب موسی وحی می کند که:« من ترا بسیار دوست می دارم. » موسی می گوید:« خداوندا! چه صفتی باعث دوست داشتن تو می شود که من با انجام آن به تو تقرّب جویم؟»

گفت موسى را به وحى دل خدا
كاى گزيده دوست مى‏دارم ترا
گفت چه خصلت بود اى ذو الكرم
موجب آن تا من آن افزون كنم‏

خداوند فرمود: انسان در توکل و مدد جویی از خداوند باید مانند آن طفلی باشد که بجز دامان مادر پناهگاهی نمی شناسد؛ اگر مادر او را تنبیه می کند باز به او رجوع کرده و عذر می خواهد و در همه امورات خوب و بد به مادر خود تکیه می کند.

تو هم باید در همه امور زندگی توجه و تکیه ات به من بوده وتوجه به هر چیزی بغیر از من برای تو مساوی با سنگ و کلوخ باشد. در تمام دوران های زندگیت باید تنها مرا بپرستی و فقط از من مدد بجویی. واژه ی «ایاک نعبدوا» و « ایاک نستعین» یعنی فقط ترا می پرستیم و فقط از تو یاری می جوئیم و برای تو شریکی قائل نیستیم. تو هم برای اینکه دوست داشتن ما شامل حالت شود باید بگویی: ما فقط برای تو نعظیم و عبادت می کنیم و یاری تو ما را کفایت می کند.

گفت چون طفلى به پيش والده
وقت قهرش دست هم در وى زده‏
خود نداند كه جز او ديار هست
هم از او مخمور هم از اوست مست‏
مادرش گر سيليى بر وى زند
هم به مادر آيد و بر وى تند
از كسى يارى نخواهد غير او
اوست جمله‏ى شر او و خير او
خاطر تو هم ز ما در خير و شر
التفاتش نيست جاهاى دگر
غير من پيشت چو سنگ است و كلوخ
گر صبى و گر جوان و گر شيوخ‏
همچنانك إِيَّاكَ نَعْبُدُ در حنين
در بلا از غير تو لا نستعين‏
هست اين إِيَّاكَ نَعْبُدُ حصر را
در لغت و آن از پى نفى ريا
هست إِيَّاكَ نَسْتَعِينُ هم بهر حصر
حصر كرده استعانت را و قصر
كه عبادت مر ترا آريم و بس
طمع يارى هم ز تو داريم و بس‏