کتاب نان و شراب, داستان زندگی دهقانان فقیر (کافونها ) ایتالیاست که در این کتاب عادات و آداب و رسوم و معتقدات خرافی و وضع زندگی انها به زبان ساده و پر طنز نوشته شده.
در سرتاسر این کتاب, احساسات انسان دوستی و عواطف بشری و وجدان سیاسی و اجتماعی و عشق به آزاد زیستن و آزاد اندیشیدن به چشم می خورد.
بخش هایی از این کتاب را انتخاب کردم که در اینجا می گذارم.

زمانی بود که راستگویی هم تا حدی پیشرفت داشت و کم و بیش قابل اغماض بود. اما امروز دیگر اصلاً بازار ندارد. پاپ اعظم آن را یک کالای روستایی و بدوی و بسیار پرخرج می داند, در صورتی که دروغ و ریا کالایی است به نرمی مخمل و همیشه رایج و نه تنها ارزان بلکه مفید هم هست.

زندگی به هر یک از ما به عنوان هدیه عطا می شود و چه هدیه ی نفیسی! هدیه ای است که اگر آن را با بخل و لئامت برای خود نگهدارند, زوال می پذیرد و خشک می شود ولی همینکه ان را در راه دیگران انفاق کنند فزونی می یابد و زیبا می شود.

در زندگی باید خود را با محیط تطبیق داد. ما در صحنه زندگی خویشتن را با واقعیتی قدیم تر از خود مواجه می بینیم که باید در مقابل آن سر خم کنیم. آدم آنچه دلش می خواهد بشود , نمی شود.

زندگی ما همه جنبه موقت دارد. همه فکر می کنند که زندگی در حال حاضر زندگی نیست و فعلاً باید سوخت و ساخت و نیز فعلاً باید حقارت را تحمل کرد و لیکن این همه موقتی است و بالاخره یک روز زندگی واقعی شروع خواهد شد. بلی, یک روز!
ما خویشتن را برای مردن آماده می کنیم, مردن با این حسرت که زندگی نکردیم. گاهی این فکر مرا به ستوه می آورد که: آدم بیش از یک بار به دنیا نمی آید و این عمر یکباره و منحصر به فرد را نیز دایم در موقت بودن و در انتظار روزی بسر می برد که زندگی واقعی شروع شود. باری , عمر به همین شیوه می گذرد . هیچکس در حال زندگی نمی کند و هیچکس نیست که بتواند ادعا کند « از فلان لحظه و فلان موقع زندگی من شروع شده است!»

نان و شراب نوشته « اینیا تسیو سیلونه» ترجمه « محمد قاضی»