حافظه ما هیولایی است: از یاد می بری ... او نمی برد. به سادگی چیزها را بایگانی می کند. آنها را برایت نگه می دارد یا از چشمت نهان می کند ... می خواهی چیزی را به خاطر آوری, او پاسخ دلخواه خود را به درخواست تو می دهد. گمان می کنی صاحب حافظه ای هستی, حال آنکه او صاحب توست!
«جان ایروینگ»

اگر دلی را از شکستن باز دارم, بیهوده زنده نخواهم بود, اگر درد کسی را تسکین دهم یا مرهمی بر زخمی نهم, یا سینه سرخی بی رمق را به آشیانه برسانم, بیهوده زنده نخواهم بود.
«امیلی دیکینسن»

تک تک ما سرانجام روزی داوری خواهیم شد. مهم این است که چقدر زندگی کرده ایم, نه چقدر زنده بوده ایم.
چقدر بخشیده ایم, نه چقدر داشته ایم.
چقدر خوب- صرفاً خوب- بوده ایم, نه چقدر عظیم جلوه کرده ایم.
«ویلیام آرتور وارد»

خوشحال باش که زنده ای, چون فرصت داری عشق بورزی, کار کنی, بازی کنی, و ستاره ها را از این پایین ببینی.
«هنری فن دایک»

میزان انسانیت انسان این است که چقدر می خواهد و می تواند انسان را دوست بدارد.
«اشلی منتاگو»

وقتی با انگشت کسی را نشان می کنیم, به یاد داشته باشیم که سه انگشت دیگر به طرف خودمان برگشته اند.
«لوییس نیزر»

با هم بایستید, لیک نه چندان نزدیک هم. چرا که ستونهای معبد جداگانه می ایستند و سرو و بلوط در سایه ی هم نمی بالند.
«جبران خلیل جبران»

نمی توانی انتخاب کنی چطور و چه وقت بمیری, فقط می توانی تصمیم بگیری چطور الان زندگی کنی.
«جوآن با اِز»

مهم نیست اگر زمین بخورید, مهم دوباره برخاستن است.
«وینسنت لمباردی»

عشق آنشی می افروزد که بیزاری نمی تواند آن را خاموش کند.
«الا ویلر ویلکاکس»

آنها که بلد نیستند از ته دل گریه کنند, خنده کردن هم بلد نیستند.
«گلدا مایر»

آدمها فقط در یک چیز مشترکند: متفاوت بودن
«رابرت زند»

صداقت, نخستین فصل دفتر دانایی است
«تامس جفرسن»