مولانا در دفتر سوم حکایتی را بیان می کند و از آن نتیجه می گیرد گاهی رنج و درد، فراغِ بالی برای تفکر در باره ی مسائل مختلف زندگی را از انسان می گیرد بطوریکه فقط به آرامش و تسکین نیاز دارد.

روزی مردی سیلی محکمی بر پس گردن رهگذری نثار کرد. آن رهگذر حمله کرد که تلافی کند. سیلی زن پرسید:«سوالی دارم و تقاضا دارم اول آن را جواب دهی و سپس مرا بزنی. آنگاه که سیلی بر پس گردن تو فرود آمد صدای طراقی! برخاست؛ اکنون بگو آیا صدای طراق از دست من بوده یا از پس گردن تو؟!» آن رهگذر گفت:«من الان چنان درد دارم که اصلاً حوصله و مجال فکر کردن را ندارم. تو که درد نداری می توانی به تفکر و اندیشه بپردازی و دردمند قادر به فکر کردن در این باره نیست.»

آن يكى زد سيليى مر زيد را
حمله كرد او هم براى كيد را
گفت سيلى زن: سؤالت مى‏كنم
پس جوابم گوى وآن گه مى‏زنم‏
بر قفاى تو زدم آمد طراق!
يك سؤالى دارم اينجا در وفاق‏
اين طراق از دست من بوده‏ست يا
از قفا گاه تو اى فخر كيا!
گفت: از درد اين فراغت نيستم
كه در اين فكر و تفكر بيستم‏
تو كه بى‏دردى همى‏انديش، اين
نيست صاحب درد را اين فكر، هين‏