« دوست هنگام نیازمندی» همسایه می گوید « دوست واقعی ست, که می خواهم باشم. به روزگار دشواری به سوی تو می آیم و به هنگام نیازمندی تو مرا باز می یابی.»
و من اندیشه می کنم و دستش را به دست می گیرم و او را می گویم که: معنی را خوب نیافته ای دوست من معنای عمیق این شعر قدیم چنین است:
دوست واقعی آنست که دل همیشه نیازمند اوست.
« هنری ون دایک»

دوست موجود نازنینی ست که داوودی هایش را برای تو می چیند. پیش کش می کند و اندیشه ی سودا ندارد و غنچه هایی را که از دست می دهد, هیچ نمی بیند. اما توشه ی دوستی را قدر می دارد.
بهترین های خود را با تو می دهد و هم باز دوباره می کارد.
« الونر لانک»

متبرکند آنها که این موهبت را دارند تا دوستی بیافرینند و آن خود هدیه ای ست از جانب خداوند. بسیار است آنچه به این معنا می گنجد, ولی بالاتر از همه , قدرت آن ست که آدمی از خود بیرون شود و با درون دیگری آنچه را شریف است و عزیز تواند بود, بستاید و دوست بدارد.
«توماس هاکس»

چه شکوهمند است داشتن یک دوست, اما با شکوه تر, دوست کسی بودن است
« ریچارد واگنر»

زبان دوستی واژه نیست, معناست
« هنری دیوید»

از کتاب همسایه ی دل/ برگردان دکتر مهدی مقصودی