در زندگی خودمان گاهی به آدمهایی برخورد می کنیم که دلهایشان به گور شباهت دارد. دلهایی که مانند گور سرد، خشک، تاریک، بیروح و بی رحم بنظر می رسند. مولانا در دفتر دوم مثنوی در ذیل حکایتی به این قسم از دل ها اشاره می کند.

کودکی در تشیع جنازه ی پدش چنین ناله می کرد: « پدرجان ! تو را به کجا می برند؟! تو را به خانه ی تاریکی می سپارند که از فرش، حصیر ، چراغ و غذا خالی است. خانه ای که در آن نه همسایه ای داری و نه مونس و همدمی.» کودک بسیار فغان می کرد و از این فقدان ها می گفت و می گریست.

كودكى در پيش تابوت پدر
زار مى‏ناليد و بر مى‏كوفت سر
كاى پدر آخر كجايت مى‏برند
تا ترا در زير خاكى بسپرند
مى‏برندت خانه‏ى تنگ و زحير
نى در او قالى و نه در وى حصير
نى چراغى در شب و نه روز نان
نى در او بوى طعام و نه نشان‏
نى درش معمور و نى در بام راه
نى يكى همسايه كاو باشد پناه‏
چشم تو كه بوسه گاه خلق بود
چون رود در خانه‏ى كور و كبود
خانه‏ى بى‏زينهار و جاى تنگ
كه در او نه روى مى‏ماند نه رنگ‏
زين نسق اوصاف خانه مى‏شمرد
وز دو ديده اشك خونين مى‏فشر

در این هنگام پسرکی به این ماجرا می نگریست و به حرفهای کودک گوش می کرد. ناگهان پسرک رو به پدر کرد و گفت:« واللّه این کودک را به خانه ی ما می برند!» پدر به پسر گفت:« مگر تو دیوانه ای که چنین حرفی می زنی؟!» پسرک گفت:« پدر! به نشانی ها گوش کن! تمامی اینها که یک به یک می گوید بی تردید همگی نشانیهایی منزل ماست. در خانه ی ما نیز چراغ، حصیر و طعامی وجود ندارد. همچنین خانه ی ما نه درب درست و حسابی دارد نه حیاط و بامی! پس او را به خانه ی ما می برند.»

گفت جوحى را پدر اى ارجمند
و الله اين را خانه‏ى ما مى‏برند
گفت جوحى را پدر ابله مشو
گفت اى بابا نشانيها شنو
اين نشانيها كه گفت او يك به يك
خانه‏ى ما راست بى‏ترديد و شك‏
نى حصير و نه چراغ و نه طعام
نه درش معمور و نه صحن و نه بام‏
زين نمط دارند بر خود صد نشان
ليك كى بينند آن را طاغيان‏

مولانا پس از بیان حکایت می گوید: دلی که از نور معرفت و عشق تهی است دل نیست بلکه گوریست تاریک،سرد و بیروح. دلی که از فتوح، نور محبت و شادی خالی باشد از گور بدتر است. ما زنده ایم و باید از گور دلهایمان برخیزیم و مانند یوسفی که از چاه بیرون آمد به دنبال زندگی حقیقی باشیم.

خانه‏ى آن دل كه ماند بى‏ضيا
از شعاع آفتاب كبريا
تنگ و تاريك است چون جان جهود
بى‏نوا از ذوق سلطان ودود
نى در آن دل تافت نور آفتاب
نى گشاد عرصه و نه فتح باب‏
گور خوشتر از چنين دل مر ترا
آخر از گور دل خود برتر آ
زنده‏اى و زنده زاد اى شوخ و شنگ
دم نمى‏گيرد ترا زين گور تنگ‏
يوسف وقتى و خورشيد سما
زين چه و زندان بر آ و رو نما